Кавадарчанецот кој што донираше 510 компјутери

Волонтерот Борче: Нема збор за чувството кога ќе му дадете компјутер на дете и ќе измамите насмевка, песна, цртеж...

Денес е 5 декември, Меѓународниот ден на волонтерството. По тој повод одлучивме да ја објавиме приказната на Борче Стаменов, волонтер и хуманитарец од Кавадарци, кој поправа и донира компјутери.

Со него испивме едно онлајн-кафе, бидејќи денес во време на корона така налагаат протоколите. Далечината не го спречи да биде карактерно позитивен, да нѐ насмее и да ни ја покаже својата скромност. Кога го побаравме, ни рече дека ако нема рефлектори и камера сѐ ќе ни раскаже, а ако има, исто ќе ни раскаже, ама подобро му е кога не е на ТВ.

Го вративме малку наназад во 2016, кога ја почнал акцијата „Донирај компјутер“. Во неговиот дом место нашле околу 20 компјутери што веќе не ѝ користеле на фирмата во која работел, па наместо да ги фрли, тој ги однел дома. Еден по еден ги стокмил и станале функционални. Кога се прашувал што да им прави, одговорот го добил од самохрана мајка од Кавадарци, која му побарала компјутер.

„Самохрана мајка на три деца од Кавадарци дојде и ми побара компјутер. Ѝ реков дека ќе ѝ дадам и кога го донесовме во нејзиниот дом, насмевката на тие деца ми беше одговор дека тоа е она што треба да го правам. Така ја создадов страницата на Фејсбук „Донирај компјутер“ и возот тргна“, ни раскажа со насмевка нашиот соговорник.

Тој вели дека првата тура компјутери што ги поправил биле во Кавадарци и дека се давале од еден на друг, со муабет дека Борче има готови компјутери и ако на некого му треба, може да добие.

„Ги дадов првите 40 компјутери. По ова си реков ајде, можеби е доста, но и натаму добивав пораки. На страницата што ја креирав направив и систем со автоматски одговори, ако барате компјутер да ви биде испратено што ви е потребно и ако сакате да донирате, моите податоци и телефонски број за да се договориме. Условот за да добиеш компјутер е да имаш документ дека се работи за социјално семејство, семејство со еден родител, самохран родител... И почнаа да ми донираат фирми, граѓани“, вели Борче.

Хуманиот компјутерџија вели дека не постои збор со кој може да долови како е од нешто што некој сака да го фрли и буквално го смета за ѓубре, да можете да направите нов и функционален компјутер, да му го дадете на дете, да измамите насмевка и среќа и за тоа да ви посветат песна, цртеж...

„Си велев ајде да стасам до 100 компјутери и доста е. Па после, ајде до 500 и доста е. Сега, кога имам донирано 510 компјутери, си велам дека да стасам до 1.000 и ај доста е. Но знам дека ни тогаш нема да биде доста“, раскажува Борче.

Освен харизмата и скромноста, кај овој човек можете да забележите и искреност и храброст. Доказ за тоа беше животната приказна за неговото здравје, која реши да ни ја раскаже.

„На 25 години имав проблеми со кочење на едната рака. Бев на лекар и ми беше дијагностициран тумор на мозокот. Ми кажаа дека итно треба да се оперирам и си реков, па добро сега, тумор - тумор, што да правам. Можеби до тука ми било речено. Отидов на операција и кога заврши сѐ и лежев со завој на глава (на нас ни вели чалма, со смеа на своја сметка), успеав да соберам храброст да им кажам и по некој виц на лекарите и сите се смеевме. Не знам од кај ми е таа сила, но ете таков сум“, ни раскажа овој хуманитарец.

Битката со туморот ја посочува како „виновникот“ да стане тоа што е денес, односно да сфати дека нема ништо поважно од здравјето, среќата и насмевката.

За себе вели дека не гледа вести, дека го интересира народот, а не политиката и функционерите, и низ смеа се согласивме дека можеби во денешно време најдобро е така.

„Да бидам искрен вести, не гледам. Мојата работа е народот и среќата на децата, не ме интересираат политика и вести. Сѐ правам сам, од примање пораки, до список каде треба да донирам, до поправање и достава. За себе можам да кажам дека сум самоук компјутерџија, кој може да биде и келнер, метлар, програмер, графичар... Во фирмата во која работам почнав со маркетинг, а не ми е проблем да сработам што и да е потребно. Денот го почнувам со пораките што ги добивам на Фејсбук, па потоа со распоред што треба да се направи и донира. За таа намена ја користам и паузата за кафе на работа. За ова што јас го работам, а од кое не сум заработил ниту денар, треба да имаш мерак и да сакаш да го правиш“, вели тој.

За него е потешко да се расправа со луѓето, кои како што вели знаат да му додеваат и по неколку пати во денот да го прашаат кога ќе добијат компјутер, отколку самата поправка на компјутерите.

„Во еден ден сум поправал и по 20 компјутери и тоа не ми е тешко. Она што ми е тешко е неразбраноста кај дел од луѓето. Ако треба да работам, значи дека немам многу време да објаснувам по пораки. Факт е дека до сега секој што ми побарал компјутер, тоа и го добил. Мене не ми е битно кој си и што си, туку одам по ред. Секој што ги исполнува условите добил компјутер. Пред некој ден ми пиша некој дечко и ме прашува дали не сум му дал компјутер бидејќи е Албанец. Не ми е битно ни вера, ни нација, ни кој кого познава и слично. Секако дека и тој доби компјутер“, додава Борче.

Со работата што ја работи веќе 4 години вели дека стекнал доверба кај многу фирми, кои донираат компјутери и му помагаат, а со тоа тој може да им помага на децата на кои тоа им е потребно.

Да сакал да заработи пари, Борче вели дека ќе одберел да работи нешто друго, а не да биде хуманитарец. Понекогаш оди и во минус, но вели дека воопшто и не размислува за тоа.

Децата на кои им испратил компјутери, вели, знаат и кога за роденден ќе добијат чоколада да кажат: „Нема да ја јадам, ќе ја чувам за чичкото што ми го подари компјутерот“.

Како омилена валута на неговиот фејсбук-профил стојат цртежите и песните што децата му ги посветиле, кои велат дека немаат зборови за неговата добрина.

Посебно место, вели, им чува на оние што го користеле донираниот компјутер, па им тргнало и успеале да си купат нов, па го бараат за да го вратат и да може да биде дониран на друг на кој му е потребен. За него, тоа има непроценлива вредност.

Среќата и позитивната енергија ги црпи токму од искреноста на децата на кои им донирал компјутер и им измамил насмевка на лицето.

Разговорот го завршивме со тоа дека нема крај и дека илјадарчето е само изговор. Денес раскажува дека се смее и не може да си поверува како почнал, а до каде стасал сам, градејќи доверба и добивајќи поддршка од фирми и граѓани што сакаат да донираат стари компјутери.

„Сега си викам еј, ај до илјадарче да стасам и доста е. Ама не. Нема да е доста. Па донирањето компјутери е мојата среќа, а е добро и за човеците“, завршува Борче со смеа, онака како и што почнавме.

На крај ни порача дека секој треба да си ја врши својата работа, тој да поправа и донира компјутери, ние медиумите да го бараме ако сметаме дека ни е интересен лик, децата да се смеат и да се среќни...

А за среќа, како што вели, треба малку, само потребно е да сакаме да го направиме тоа.

Катерина Додевска 

Фото: Види Вака

Попис на населението во 2020 треба да има, затоа што тоа утре може да биде услов за Македонија да чекори напред кон ЕУ.

повеќе

Северна Македонија, исто така, мора да се придвижи кон енергетска независност, користејќи обновливи извори на енергија кои нема да му наштетат на кревкиот екосистем во оваа прекрасна земја.

повеќе

Турската влада има нови барања од социјалните медиуми и дигиталните платформи како што се Фејсбук (Facebook), Ватсап (Whatsapp), Инстаграм (Instagram) и Твитер (Twitter). 

повеќе