Интервју

Д-р Беќаровски: Влезени сме во сценарио на општ страв, се случува некој на поминување да каже „комшијата од 4. кат го слушам кашла“

Реалните можности на нашиот здравствен систем се да апсорбира некаде 20-тина новопримени дневно во скопските болници плус десетина во другите градови, а со сегашните 40-50 приеми секој ден притисокот станува сѐ поголем и поголем. Кревети има, но проблемот е не само преморот, туку и бројот на заразени меѓу медицинскиот персонал, вели Д-р Нико Беќаровски од Клиниката за токсикологија.  Во однос на мерките, во разговор за МКД.мк тој вели дека би бил против носење маска надвор, но кога ние би биле малку поодговорно општество со поодговорни луѓе, ама факт е дека има и колеги кои не ги почитуваат мерките. Кога би носел одлуки, би се решил за благ полициски час од 23 до 5 часот, за да се спречи собирањето на младите и малолетници по паркови, па и во казина.

Според податоците што излегуваат последниве денови, голем е бројот и на починатите и на заразените, варира бројот на оздравените. Мислите ли дека ситуацијата излегува од контрола?

Ова е можеби најтешкото прашање што може да се одговори, дали ситуацијата излегува од контрола.

Факт е дека бројот е драстично зголемен, но во целата оваа работа ако има нешто добро, во последните десетина дена бројот е стандарден, се движи од околу 900 до 1.200-1.300 новооткриени, односно позитивни на ПЦР-тест, зашто не мора да значи дека секој позитивен на ПЦР-тест ќе биде заболен со целата симптоматологија.

Во однос на бројот на новооткриени, бројот на починати може да биде очекуван и како што ќе расте едната, нормално е да расте и другата бројка. За целиот овој период некаде смртноста во однос на новооткриени се движи меѓу 1,5 и 3 проценти, што е и некоја планирана бројка што ја дава и СЗО.

Проблемот е што тој голем број новооткриени бара и голем број хоспитализации. Реалните можности на нашиот здравствен систем се да апсорбира некаде 20-тина новопримени дневно, а за жал овие денови секој ден имаме по 40-50. Тука е оптималниот број што би можел да се издржи со моменталните капацитети. Кога зборувам за капацитети, повеќе зборувам за човечките ресурси отколку за бројот на кревети, зашто кревети има, но треба некој и да ги опслужува тие кревети. 20 до 30 би бил бројот што може во моментот системот да го апсорбира за да останеме на ова ниво на пополнетост.

Зборувате за 20 до 30 хоспитализации во Скопје?

Реално тоа би било во Скопје, а капацитетите надвор се максимум една третина од тоа што го има Скопје, значи некаде десетина хоспитализации плус за да се задржиме на ова ниво. Со вакво ниво на 40-50 приеми секој ден станува сѐ поголем и поголем притисокот. Веќе најголем дел од Интерните клиники почнаа да се пополнуваат и да не беа пациентите што во меѓувреме, за жал, починуваат, веќе ќе беше пополнет капацитетот.

Каква е состојбата со здравствениот потенцијал, колку помагаат ротациите на лекарите и сестрите?

Во клиниките што се директно изложени на работа за ковид пациенти, проблемот е не само преморот на персоналот, туку и бројот на заразени во самата установа. Ние сме клиника (Токсикологија) што во моментов повеќе работи како тријажен дијагностички центар, меѓутоа во моментов имаме осум активни, што веќе е некаде 15 проценти од вкупниот број на медицински персонал. И на другите клиники бројката е тука, во голем дел од клиниките секој ден се откриваат новозаразени. Преморот од една страна, бројот на луѓе што се „вон строј“ од друга страна, реално ги исцрпува капацитетите на тие што директно работат со ковид-пациенти. Сѐ уште постојат резерви на „влечење“ на персонал, но барем што се однесува до Интерните клиники, капацитетот е тука некаде. Така што најверојатно во скоро време и хирурзите ќе бидат принудени да се вклучат во работата, а досега беа ставени комплетно на страна.

За тие осум луѓе што се кај вас активни, имате ли податок дали се заразуваат на работа или дома?

Конкретно на нашата клиника, најверојатно, скоро сите биле заразени или надвор од клиниката или во директен контакт со некој од заболените што поминале низ клиниката, но за среќа трансмисија од еден на друг кај вработените нема.

Велите дека ќе се вклучат и хирурзите. Ако сите се ангажирани со ковид-пациенти, кој ќе ги лекува другите пациенти. Кој ги лекува сега?

Во моментов сѐ уште функционираат дел од клиниките. Кардиологија е сосема исклучена од работата со ковид, освен што праќаат дел од својот послободен персонал. Значи Кардиологија е комплетно „зелена зона“, односно ковид-негативни пациенти, на Гастроентерохепатологија едниот кат е „зелена зона“, на другиот се третираат вакви болни, Ендокринологија исто така, за жал веќе и на Ревматологија стационарот комплетно е претворен во ковид-центар, а деновиве ќе почнат и Ушно, Очно.

Кога зборуваме за бројот на починати, велите дека според бројот на новооткриени, како што ги нарекувате, тој е очекуван. Но бројката сама по себе звучи заплашувачки.

Бројките се големи и ние предупредувавме дека до ова сценарио ќе дојде. Реално гледано на милион жители кај нас бројките се огромни. Но, од друга страна, кога ќе правиме споредби со државите од опкружувањето, ние на почетокот од овој втор бран, кој кај нас може да се нарече засилен бран, тргнавме со голема стартна основа на починати уште од претходните месеци. Во летниот период Црна Гора или Словенија прогласија дека кај нив корона веќе нема, Хрватска долг период немаше новопочинати, а кај нас немаше период кога комплетно бевме без новозаболени.

Инаку, ако ги споредиме бројките на пример со Словенија, бројките на починати се тука некаде. Секојдневно и кај нив има 30-40 починати. Коментарите се дека таму е постаро населението што умира во однос на Македонија, но од друга страна Словенците живеат просечно седум години подолго од нас. Имаат многу поздрав живот од нас, спортуваат, поздраво се хранат, проблемот на дебелина како еден од главните причинители за голема смртност е многу помалку изразен отколку во Македонија, проблемот со дијабетесот е помалку застапен, така што сите болести што директно придонесуваат за зголемување на смртноста се помалку изразени, а пак смртноста е компатибилна со тоа што се случува во Македонија.

Факт е дека кај нас тешко паѓа кога ќе чуеме дека помлади умираат, но процентот на починати под 60 години е 5-7 отсто. Кај развиените држави оваа скала е дигната повисоко, со оглед дека и просечниот животен век кај нив е за 7-10 години подолг. Исто така, загадувањето не може никако да го избегнеме како еден од факторите што дополнително влијаат на ова. Во таква ситуација воспалението на дишните патишта е многу поранливо отколку кога би имале други временски услови.

Кога велите предупредувавме на ова, на кого мислите?

Здравствените работници цело време предупредуваа дека ова може да ни се случи.

Каде е грешката тогаш? Грешиме ли во системот на борбата, влијае ли недостигот од кадар, премореност на лекарите, опременоста на болниците...?

Грешката можеби е во малку поагресивната кампања што требаше да се води и по медиуми и посебно мислам дека главната причина е интернетот, одредени портали на кои се појавуваа секакви теории на заговор дека вирусот не постои, дека е обичен грип што ќе го снема во текот на летото.

Од друга страна, факт е дека во летните месеци падна и смртноста, што беше очекувано, и бројката на новозаразени, и некако сите помислија дека вирусот сам од себе ќе го снема.

Ама тие теории на заговор уште опстојуваат, дури и со овие бројки?

Точно и најверојатно ќе опстојуваат до крајот на епидемијава.

Има две теории што се појавија, едната дека вирусот воопшто не постои, што се покажа дека воопшто не е точно и мислам дека бројот на тие што веруваа во тоа полека се намалува, бидејќи за жал секој во своето опкружување гледа дека постои. Втората теорија беше дека нѐ трујат со тие прелетите на авиони, сарин и сл., за што многу пати кажав дека е теоретски невозможно, и третата е дека е смислено пуштен вирус лабораториски, а тоа времето ќе го покаже.

Голем дел и од лекарската фела е со убедување дека не се работи за природна мутација. Но без оглед дали е природна или вештачка, факт е дека се работи за вирус што има голема потентност, посебно за постарата вулнерабилна популација, да заврши со смртeн исход.

Зборувате за поагресивна кампања, но факт е дека има и медицински лица што велат дека вирусот не постои...

Факт е дека има, за жал има и дел од колегите што не се придржуваат кон мерките, иако кај нив полека тоа убедување исчезнува. Но се направи многу штета со тие уверувања. Дури и еден од најекспонираните вирусолози во државата едно време тврдеше дека се работи за обичен грип и дека разликата во смртноста меѓу грип и корона скоро и ја нема.

Значи треба да ги убедиме граѓаните што не се медицински образовани за последиците, штетноста и слично, а како да убедиме лекар?

Секој што имал средба со вистински тежок ковид-пациент, кој ги има сите последици, потоа ниеден од нив не е убеден дека се работи за обичен грип. Сите заговорници на тоа дека е обичен грип се луѓе што не виделе луѓе со тешки компликации. Најголем дел завршуваат со благи симптоми, но тешките пациенти секој здравствен работник кога ќе ги види, сфаќа дека ова не е обична вирусна настинка.

Како лекар, што мислите за актуелните мерки, носењето маски надвор на пример?

И јас сум генерално против носење маска надвор кога би биле малку поодговорно општество со поодговорни луѓе, освен на места каде што има голема концентрација на луѓе. Кога би ставале маска на автобуска станица, на пазар и да бидеме доволно одговорни самите да сфаќаме каде треба, оваа мерка не би била донесена.

За жал, кај нас навечер гледаме децава се собираат по 21 часот во огромни групи по 20-30 деца. Секоја вечер ни доаѓаат алкохолизирани лица од Градски парк. Таму се собираат, се групираат и не носат маски. Тоа се места каде што мора да се носи маска, иако на отворено, бидејќи се работи за голема концентрација на луѓе. Инаку навистина смешно е во природа каде што на 200-300 метри нема човек да се носи маска, но како што вели народната „покрај сувото гори и суровото“.

Кога Вие би требало да одредувате мерки, за што би се решиле?

Една е работата кога гледаме на проблемот како лекари, а друга како гледаат властите за да функционира државата.

Медицински гледано, да, би бил оправдан карантин од 30 дена на пример, секој седи дома, нема движење, се врши достава на храна и за три недели би паднала драстично или би исчезнала инфекцијата, макар што прашање е дали ќе исчезне.

Но, од друга страна, економски оваа држава тоа сигурно не може да го издржи со оглед дека има периоди кога комплетно беше замрена економијата. Побогатите држави тоа може да си го дозволат, бидејќи, да, таму е затворен секторот на угостителство, но не се затворени фабриките. Сите одат на работа во фабриките, дури и во државите со локдаун тоа функционира и тоа веројатно може да го покрие губитокот во другиот сектор. Кај нас, за жал, фабриките во голем дел не работат, па ако се затвори сѐ, комплетно ќе замре економијата. Медицински да, би требало построги мерки.

Ако се прашувам лично јас, би донел одлука за благ полициски час во ноќните часови од 23 до 5 часот и мислам дека би бил оправдан со оглед дека секој ден гледаме дека младите се собираат.

Вака како што е сега се чини дека сме во еден вид шведско сценарио - има мерки, ама сѐ функционира.

Ние сме во некој, условно речено шведски модел, но главната разлика е во ковид-позитивните пациенти што седат дома. Во Шведска е организирано ковид-позитивните пациенти да бидат видени од доктор, да бидат посетени, ако треба да се направат испитувањата, а кај нас тој дел за жал во моментов не функционира. Имаме проблем. На пример, секое дежурство доаѓаат ковид-позитивни дијагностицирани што пробуваат да контактираат со матичен лекар, но тие од голем број позитивни веројатно на некои не им ни одговараат. Ќе пробаат да се јават на Брза помош и таму е претрупан системот, па свесно, од што немаат како да добијат медицинска помош, го кршат правилото дека мора да седат дома и да им се организира превозот.

Кога ќе почне да се гуши, кога му е тешко, кога чувствува дека нема здив, ги прекршува сите протоколи. Влегува во кола, а нам ни се има случено дури и со градски превоз да ни дојде ковид-позитивен пациент што едноставно немал како да стигне до болнички третман. Мислам дека тука, кога би имало начин, со оглед дека сега е премногу раширено, да се овозможи малку поголем пристап до лекарска нега дома или да има во здравствените домови ден кога ќе може да се прегледуваат ковид-пациентите, овој хаос што настана со нивното шетање ќе се спречи. Зашто реално тие се резервоар и може и натаму да шират инфекции.

Колку е успешно лекувањето на ковид-пациентите дома?

Тоа не е наш „специјалитет“, тоа го применуваат и другите држави зашто бројките се такви и едноставно поинаку не може да биде. Има и други држави каде што комуникацијата е онлајн и како што растат бројките друг начин едноставно нема. Но тоа што би можело да се направи, веќе сум кажал, е барем да се обезбедат пулсоксиметри, ако ништо друго, да можат да си измерат дома оксигенација, зашто би ги смирила.

Има дел од пациентите што доаѓаат исплашени дека немаат здив, се работи за паника. Кога ќе направиме испитувања, гледаме дека имаат сосема добра сатурација, добри клинички елементи, рендген-снимката е исправна и тоа се пациенти што би можеле дома да се третираат. Затоа велам кога би се овозможил некаков контакт директно да се оди дома да се смират тие пациенти, некогаш и добриот збор доволно би го смирил пациентот за да сфати дека во моментот е стабилен.

Сега и при најмала појава на гушење сите трчаат на некаков начин да стигнат до лекарска помош, а понекогаш и не е потребно. Има и обратни случаи, кога доаѓаат со 30-40 сатурација, кога е навистина доцна и кога пробале да стапат во системот, но во целата оваа гужва не успеале.

Не сте психолог, но со оглед на сево ова што го зборувате, ќе имаме ли хипохондрици и анксиозни по пандемијата?

Сигурно, но веќе и имаме. И јас исто реагирам. Ако се закашлаш, одма се прашуваш, грло ако те заболи, па во близина некој ако се закашла. Се случува некој во влез да помине да каже „комшијата од 4. кат го слушам кашла“. Веќе сме навлезени во тоа сценарио на општ страв, а за последиците психолозите и психијатрите подобро ќе кажат.

Но ние чувствуваме и на нашата клиника. Во почетокот на пандемијата, на пример, бројот на намерни труења со цел самоубиство беше драстично намален, алкохолни труења скоро и немавме. Летово веќе бројот на алкохолни труења со раздвижувањето на народот се зголеми, но сега имаме многу зголемен број на суицидални труења, значи депресивни луѓе што не можат да го издржат целиот товар од пандемијата и посегнуваат по својот живот со корозивни средства, кои се навистина фатални. Бројот на труења со киселини е драстично зголемен во овие два месеца во однос на тоа што се случуваше претходни години.

Од друга страна, и бројот на алкохолни токсикации кај младите што ги продолжуваат забавите најчесто во Градски парк, е многу зголемен. Секое дежурство сѐ повеќе малолетници доаѓаат во коматозна состојба од алкохол што го консумираат по затворањето на кафеаните. Би апелирал нешто да се стори на тоа поле.

Колку години има најмладиот пациент?

Најмладиот што доаѓа кај нас е 14 години, со оглед дека кај нас не смее помлади од 14 години. Но доаѓаат и помали пациенти, кои ги препраќаме на педијатрија. Имало и деца по 11-12 години со алкохолна токсикација.

За тестовите слушаме различни комбинации, позитивен, а не го шири вирусот, заболен, а негативен тест... Што е разликата?

Најпопуларниот ПЦР-тест, кој за жал го сметаат за единствено валиден дека се работи за инфекција, е тест што има огромна осетливост. Тоа значи дека и минимални траги од вирусот да се присутни во носната слузница, тој ги детектира. Тоа се концентрации што некогаш може да бидат толку мали и не може да предизвикаат ниту самиот човек да заболи ниту да манифестира знаци, а уште помалку да биде заразен за околината.

Во почетокот овој начин на детекција беше во ред бидејќи сакавме да ги откриеме тие инцидентни случаи што евентуално понатаму можеа да ја рашират инфекцијата. За жал, овој тест стана „златен“ и единствен стандард, па малку заборавивме на начинот на кој претходно ги детектиравме вирусно-респираторните инфекции, при што за да кажеме дека некој е заболен, требаше да има и одговор на организмот, односно да почне да создава антитело. Кога влегува инфект во организмот, за да предизвика болест, треба да го активира нашиот имунолошки систем.

Порано врз основа на мерење на активноста како реагира нашиот имунолошки систем кажувавме дали се работи за акутна фаза и дали се работи за поминување кога се создава имунитет. Сега целокупната болест се сведе на тоа ставање црево во носот и ако има трага од вирусот, готово, тој е заразен. Има луѓе што поминуваат асимптоматски, а може да бидат вирулентни, па за да кажеме дека некој е болен, покрај тоа што е позитивен, би било попригодно како во некои попригодни држави, на самиот тест да пишува по колкав број зголемувања се појавил вирусот.

Кај Словенците, на пример, пишува дека е докажан вирусот на пример на 27-то зголемување, што дава подобра ориентација лекарот да знае што може да очекува кај тој пациент, дали е навистина вирулентен и што може да очекува во понатамошниот развој. Затоа што, покрај сите коморбидитети што влијаат на клиничката слика, не е исто ако во вашиот респираторен систем влезат 10 милијарди вируси или еден милион. Различно е времето и начинот на реагирање на организмот.

Ако болен со сите симптоми се искашла во ваша близина и вие ги внесете сите капки што тој ги исфрлил, вие веднаш ќе внесете околу 10 милијарди вируси и тие најпросто кажано создаваат паника во одбранбениот систем, кој пробува на секој начин да се активира.

Доколку е мало количество, има време организмот постепено да се организира и да се одбрани. Затоа мислам подобро би било да се направи точно кога е одреден, малку е покомплицирано сега со огромен број тестови и тешко би можело, но ќе беше многу поедноставно и ќе имавме појасна слика кај кои пациенти треба да обрнеме повеќе внимание ако го направевме ова диференцирање.

Значи, релевантни се податоците што ги добиваме сега?

Податоците што сѐ уште ги добиваме за да влезат во дневната статистика на Министерството за здравство се врз основа на ПЦР, но сега стигнаа брзите тестови, кои се одлично решение. За 15 минути има релативно релевантен резултат. Но кај нив па имаме друг проблем, ако добиеме позитивен резултат тогаш сигурно е заболен зашто тој не ги фаќа малите траги како кај ПЦР-тестот. Но има и голем дел пациенти што имаат класична клиничка слика и тука може да се откријат лажно негативни.

Брзите тестови – таму каде што е позитивен сигурно е позитивен, а ако се покаже негативен, после може да се утврди дека се работи за заболен пациент. Немало нешто во медицината што било сто проценти точно, ПЦР е изразито сензибилен и специфичен тест, но некогаш може да добиете и лажно позитивен и лажно негативен. Тоа зависи и од земањето брис. Затоа секогаш треба да се оди во корелација со клиничката слика.

Сите ја чекаат вакцината во правата половина од наредната година. Сите гледаат спас во неа, реално ли е тоа?

Јас искрено повеќе би сакал вирусот сам од себе да исчезне со оглед дека сите големи епидемии завршувале сами од себе. Епидемии имало и во минатото и кога немало вакцини и исчезнувале. Но во моментов објективно тоа на што се смета се вакцините.

Сега од тие што се достапни или циркулираат, дел не се веќе класични вакцини каде што се работеше за убивање на вирусот или намалување на неговата вирулентност, па вбризгување жив или убиен вирус во циркулацијата за да создаде антитела. Овие се два типа вакцини, едната е релативно понова - векторските вакцини, како што развија Русите, како и вакцината од Оксфорд, и вторите два типа, кои се јавија одеднаш и од никаде, се двете американски вакцини, кои се појавија последните 15-20 дена, кај кои концептот на создавање антитела е сосема нов и различен, па тоа не е класична вакцина, зашто тоа се месинџери на РНА, која понатаму предизвикува антитела. Ние ги нарекуваме вакцини, но во основа тоа се активатори на имунолошкиот систем, наједноставно кажано.

Објавите што ги имате на социјалните мрежи многу често се разликуваат од она што го кажуваат или го прават здравствените власти. Се согласувате ли со ова што се презема генерално?

Генерално одговорот би бил 50-50. Не може да преземаме мерки што би ги презеле побогати држави. Имаше еден куп дискусии за „ремдесивир“ и различни лекови. Да постоеше лек за корона, ќе беше еден лек и ќе се даваше секаде. Реално до денес нема лек што го убива вирусот.

Се појавуваа многу лекови, прво „хидроксихлорокинот“, кој е лек за маларија, се мислеше дека делува, па после имаше и студии дека делува, а се појавија и дека не делува. Уште има дел од државите каде што во протоколите го има, а дел го немаат.

Значи во тој поглед во однос на лекувањето секаде има дискусии и прашање е колку е логично да се бара сите тие лекови да ги внесеме. Конкретно за „ремдесивирот“, премногу скап лек, 2,500 евра е 10-дневно лекување со него, сите понови студии покажуваат дека ако делува, делува само на среднотешките форми, кои најверојатно и така и така ќе завршат успешно, и каде што е докажано дека го намалува времето на лечење во болница. Прашање е дали за нешто што сѐ на сѐ ќе го намали за 2-3 дена хоспиталниот период вреди и дали може воопшто да си дозволи оваа држава да користи така скапи лекови.

Дел од лековите што се појавија кај нас не се регистрирани и малку е проблематично да се направи целата постапка за регистрација сега кога нема вонредна состојба и мора да се оди по закон. Регистрација не е постапка што се завршува за ден до два. Сега некој ќе рече „да, направете го тоа“, но утре некој може да покрене судска постапка дека даваат лекови што не се регистрирани. Не е толку едноставна работата и сѐ уште не постои такво магично стапче или лек за којшто ќе речеме „да, ќе ги прекршиме сите законски норми, па што биде нека биде, ама ќе биде ефективен“.

Во поглед на терапијата мислам дека не се направени кардинални грешки, главно се следат протоколите, и тоа што главно се смета дека е добро за хоспиталниот дел, се применува. Малку не би се согласил околу тоа на секој кај кого ќе се открие вирусот да му се дава одма „сумамед“, бидејќи ниту е докажано дека тој нешто посебно ќе го намали текот или ќе ја смени состојбата, односно самиот вирус. Во однос на компликациите како секундарни бактериски инфекции да, но 99 отсто од случаите не прават секундарни инфекции. Ние даваме еден лек што е навистина јак антибиотик, утре ќе ни се случи, кога ќе помине целата оваа работа, да ни биде населението резистентно на еден потентен антибиотик, којшто ќе ни затреба и во борбата со други бактерии.

Ако не антибиотик, што препорачувате?

Сите што имаат лесна клиничка форма и што не бараат хоспитален третман сосема е доволно тоа што се применуваше и кај претходните вирусни инфекции, витаминска терапија, Д3, Ц витамин, тоа би било тоа. Секако дека посебно кај постарите заболени пациенти има резон да се даде и аспирин 100, за да се превенира евентуално згрутчување на крвта подоцна, што се покажа како еден од најтешките облици од кои починуваат пациентите.

За жал, има луѓе што веќе купија и „фраксхепарини“ и останати лекови што се наменети за хоспитален третман, а тие ги користат превентивно. Значи превентивното разредување на крвта може да биде опасно, може да се појават крвавења и слично.

Во услови какви што ги имаме сега треба ли да работат училиштата и градинките?

Уште во почетокот кога се појави оваа дилема бев апсолутен поборник училиштата и градинките да работат. И сѐ уште мислам дека можеше, ако не повеќе, барем една третина од класовите и од погорните класови да одат на училиште. За градинките покажа и искуството што го имаме од претходните 2-3 месеци: ние реално пренос на вирус внатре во самите градинки за среќа немавме. Исто така, и во училиштата пренос од едно заболено на друго дете од 1 до 3 одделение, немавме.

Од друга страна, на крајот на краиштата, ние на средношколците им го уништивме еден од најубавите периоди. Нашите средношколци скоро една година не се во училиште. Социјалната дружба наместо да биде таму каде што требаше, во училиштата, ние сега ја префрливме во кафулињата, во парковите, во обложувалниците, казината навечер се полни со малолетници. Нам ни носеа и од казина малолетници што се напиле, иако таму не смее да припари малолетник. Мислам дека можеше, а покажа и искуството од другите држави, сите, дури и каде што се воведува некој локдаун, училиштата се последни што се затвораат. Ако почнеше школската година на време, со физичко присуство на третина или на половина, како ќе се направеа процените, можевме сѐ уште да ја тераме, па некаде декември или јануари, кога ќе биде веројатно најголемиот удар на новиот бран, еден месец да го продолжевме распустот тогаш, или пак тогаш да се прејде на онлајн-настава. Мислам дека можеше да се изведе.

Жана П.Божиновска

Објавено

Петок, Ноември 20, 2020 - 08:11

При еден спор, понижувањето не е добро ниту за победникот, ниту за поразениот; ниту за „победникот“, ниту за „поразениот“.

повеќе

Стравот од неизвесноста што ја носи пандемијата од ковид-19 вирусот, бара да се преструктуираме и да го промениме начинот на нашето однесување и работење.

повеќе

Ако имаме предвид дека секој збор има свое значење, тогаш оваа „железна завеса" кон Бугарија, за која зборува премиерот дека била подигната од Југославија, се доведува во корелација со Берлинскиот ѕид. А, железната завеса помеѓу двете германии доведе до нивно обединување.

повеќе